2011/Feb/18

 
ก็คิดตั้งนานแล้วหละ ว่าทำไมชีวิตของเราถึงได้เหมือนจับกังเข้าไปทุกวัน
 
ไม่มีความหวัง ไม่มีความสุข มีเพียงแต่ความฝัน...
 
และหน้าที่หนักๆ ที่ต้องแบกมันไว้ตลอดเวลา
 
 
 
.
.
.
 
เพราะว่าเมื่อก่อนมีคนที่กลับจากโรงเรียนก็นั่งดูทีวีด้วยกัน
แกะถุงกับข้าวกินด้วยกัน เกี่ยงกันล้างจานจนทะเลาะกัน
แต่สุดท้ายก็มานั่งดูละครหลังข่าวด้วยกัน
 
 
วันเสาร์อาทิตย์ ก็แข่งกันตื่นแต่เช้ามาดูการ์ตูน
แล้วค่อยกินข้าว....
 
 
 
ไปไหนก็ไปด้วยกัน
แม้จะมีความชอบไม่เหมือนกัน...
ทะเลาะกันเรื่องทิศทางตลอด
แต่ก็ยังไปด้วยกันได้เนอะ 55
 
 
 
คนที่ทนคนอารมณ์ร้ายอย่างเราได้
ก็มีแค่แกแล้วก็นายคนนั้นนั่นแหละนะ...
 
 
 
แต่ตอนนี้ไม่มีทั้งแก แล้วก็ทั้งนายคนนั้นอยู่ข้างเราสักคนเลย
 
 
 
แย่จริง...
 
 
 
 
 
ได้เจอแกแค่นานๆ ครั้ง
แต่แกคงไม่เหงาหรอก ก็แกมีแฟนแล้วนี่หว่า
 
 
 
 
ดูเราดิ...
 
 
 
 
นายคนนั้นก็หายหน้าไป...หลายปีแล้วสินะ
 
 
 
 
 
 
ยังไม่ได้ลาเลย ก็ไม่คิดว่าจะไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้นี่
 
 
 
 
 
คิดถึงช่วงเวลาตอนเด็กๆ ว่ะ
 
 
 
 
"คิดถึงช่วงเวลาที่แกอยู่กับฉัน
คิดถึงตอนที่ฉันกลับบ้านมาก็เจอแก
คิดถึงเสาร์อาทิตย์ที่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนขึ้นอืด
 
 
 
แต่อย่างน้อยก็ดีใจ
ที่มีแกเป็นพี่ฉัน
 
 
 
เฮ้อ....รักแกว่ะ"
 
 
 

2011/Jan/11

 
 
ขอขอบคุณพี่ๆ และเพื่อนๆ ที่คอมเม้นท์ให้กำลังใจในบล็อคหน้าที่แล้วมากๆ นะคะ
 
ตอนนี้เรารู้สึกดีขึ้นแล้วหละ มีสติขึ้น เสียงในหัวที่ดังวุ่นวายก็เงียบลงด้วย
 
น่าแปลกจังเลยน้า
 
 
 
 
 
ตอนนี้ตั้งใจทำแบบฝึกมากๆ เพราะเพื่อนเทพๆ =_= (ที่ยัดข้อสอบให้อ่ะ)
มันบอกว่า "ประสบการณ์" สำคัญมากในการทำข้อสอบ
 
 
ถึงอ่านจบเนื้อหาแต่ถ้าไม่ลองทำแบบฝึกหัด
ไม่มีประสบการณ์ ก็เหมือนนักกีฬาที่ไม่เคยได้ฝึกซ้อม
 
 
"งั้นมาเป็นโค้ชให้ตรูเลยมั้ย ฮ่าๆ"
 
"เออ...เอาสิ"
 
 
ซะงั้น...
 
 
 
 
 
 
ปลาลา...
(ไม่ต้องสงสัยหรอก มันคือ ปล. แหละ ={}=)
 
 
 
เราอยากเก็บช่วงเวลาตรงนี้ไว้ในบันทึกความทรงจำ
เพราะมันสำคัญและมีความหมายมาก
 
ตอนนี้แบ่งเวลาอ่าน แบ่งเวลาพัก ให้ใจไม่เครียดจนเกินไป
 
จะพยายามนะ
 
 
 
ทุกคนที่จะเอนท์ปีนี้ก็เหมือนกัน
มาพยายามด้วยกันนะ
 
 
7:44 (ในเวลาพักกินข้าวเช้า)