ก็คิดตั้งนานแล้วหละ ว่าทำไมชีวิตของเราถึงได้เหมือนจับกังเข้าไปทุกวัน
ไม่มีความหวัง ไม่มีความสุข มีเพียงแต่ความฝัน...
และหน้าที่หนักๆ ที่ต้องแบกมันไว้ตลอดเวลา
.
.
.
เพราะว่าเมื่อก่อนมีคนที่กลับจากโรงเรียนก็นั่งดูทีวีด้วยกัน
แกะถุงกับข้าวกินด้วยกัน เกี่ยงกันล้างจานจนทะเลาะกัน
แต่สุดท้ายก็มานั่งดูละครหลังข่าวด้วยกัน
วันเสาร์อาทิตย์ ก็แข่งกันตื่นแต่เช้ามาดูการ์ตูน
แล้วค่อยกินข้าว....
ไปไหนก็ไปด้วยกัน
แม้จะมีความชอบไม่เหมือนกัน...
ทะเลาะกันเรื่องทิศทางตลอด
แต่ก็ยังไปด้วยกันได้เนอะ 55
คนที่ทนคนอารมณ์ร้ายอย่างเราได้
ก็มีแค่แกแล้วก็นายคนนั้นนั่นแหละนะ...
แต่ตอนนี้ไม่มีทั้งแก แล้วก็ทั้งนายคนนั้นอยู่ข้างเราสักคนเลย
แย่จริง...
ได้เจอแกแค่นานๆ ครั้ง
แต่แกคงไม่เหงาหรอก ก็แกมีแฟนแล้วนี่หว่า
ดูเราดิ...
นายคนนั้นก็หายหน้าไป...หลายปีแล้วสินะ
ยังไม่ได้ลาเลย ก็ไม่คิดว่าจะไม่ได้เจอกันนานขนาดนี้นี่
คิดถึงช่วงเวลาตอนเด็กๆ ว่ะ
"คิดถึงช่วงเวลาที่แกอยู่กับฉัน
คิดถึงตอนที่ฉันกลับบ้านมาก็เจอแก
คิดถึงเสาร์อาทิตย์ที่ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนขึ้นอืด
แต่อย่างน้อยก็ดีใจ
ที่มีแกเป็นพี่ฉัน
เฮ้อ....รักแกว่ะ"
